Ve öldü hayat, penceremin kıyısında…

‘Seni Seviyorum’ dedi, adam…

Sustu kadın.

Damlalar salına salına süzülüyor pencereden…
Telaşlı adımlarla gidiyordu hayat,
Yetişmek için yağmura!
-ki zaman da koşuyordu nefes nefese…
Bir an durdu düşünce…
Ve acıdı haline, hüznün gözbebeklerinde!

‘Seni Seviyorum’ dedi, adam…

Sustu kadın.

Rüzgar kaçıyor,
Yapraklar kovalıyordu…
Oyuna katılmayanlarsa ölüyordu acımasızca!
Ve ne çok yorgundu her biri,
Sonbaharın bedeninde…
Kimse görmüyor, bilmiyordu…
Herşey kendinde, herkes dünyasında…
Olması gerektiği gibi!

‘Seni Seviyorum’ dedi, adam…

Sustu kadın.

Rüzgar süpürüyor anıları birer birer…
Ve sadece gökyüzü ağlıyor,
Gidenlerin ardından…
Sesler bir yana,
Çok uzaklara taşınıyordu,
Acı ya da tatlı olanlar…
‘Dur’ diyen olmadı!

‘Seni Seviyorum’ dedi, adam…

Sustu kadın.

Fırtınanın izinden gidiyordu umutları…
Ve savruldu sesi, içinden hayat’a…
İzledi,
Yüreğinden kayarken duyguları!
Susmadı rüzgar,
Dinmedi gökyüzü!

‘Seni Seviyorum’ dedi, adam…

Sustu kadın.

Sokaklar yorgun,
Adımlar damlaların katiliydi şimdi!
Ve düştü oyun,
Perdesinden…
-ki tıkandı hayat,
Düş(en)lerin ardından…

Sustu adam…

Öldü kadın.

Sözcükleri sessizliğin teninde,
Paramparça!

…
..
.

-Gathering-