Ve Ne Tuhaftı Yaşam

Pencerenin önünde ki koltuğuna sinmiş,
Coşku ile intihar eden damlaları seyrediyordu…
-ki ocağın üzerinde sessizce yanıp tutuşan çaydanlığını hatırladı.
O an zamanla yüzleşti, yaşlanmıştı hüzünlü yanlarının tanığı…
Neden bunu şimdi farketmişti ki?
Aynaya bakmaya cesaret edemedi!

Düşününce o kadar da hazin görünmüyordu sonu
Ne çok şey paylaşmışlardı sessizce…
Derin bir nefes alıp,
Çayını yudumlamaya başlamıştı bile…

Öyle mutlu düşüyordu ki damlalar ölüme,
Anlamamak kaçınılmazdı…
Saatlerce izledi hayatı, bir an bile kıpırdamadan olduğu yerde…
Naif bir iç çekişti şimdi yalnızlık…
Ve ne tuhaftı yaşam,
Herşey bir anlam büyütüyordu kendinde…
Gözlerini kapattı, zamanın durduğunu düşledi…
Tanımlayacak bir ”an” bile tutamadı gözlerinde!
Öylesine geçmişti vakit, tad alamadan…

Gidenleri unutmak bunca kalanın ardında,
Hoş görülebilirdi ama…
Rüzgar teğet geçmemişti işte!
-ki yağmurda dünden hazırdı bugüne..-

Gathering