Umut Bir Avuç Kum Tanesi

Oysa ki; hayalleri olmadan yaşayamazmış insan. Yaşamak mı? Eğer yaşamaksa, ben çok yorulduğumla kalmayıp karşılığında hiç yol kat edemedim, hayatı anlamaya çalışmak mı? Tanımlandırmak mı? Bilemedim şimdiye kadar.

            Bundan sonraki uğradığım duraklarda artık yolcu almak yerine, otobüsü kirleten hayatları boşaltıyoruz bir bir…buna rağmen  hayat,  karşımda göz göre göre akıp giderken sadece hayallerime sarılarak ve umut ederek bekliyorum, umut; bir avuç dolusu kum tanesi, ben elimi sımsıkı kapatıp, rüzgarın parmaklarımın arasından süzülüp umutlarımı tane tane savurmasına engel olamıyorum bu kez…Ancak sarıldığım inancım karşısında Tanrı’nın mutlaka bir amacı, bir bildiği vardırı beni ayakta tutuyor ve bu  benim tek yaşam amacım. İçimdeki çocuğu korumaya çalışarak yaşamaya devam ederken hayallerimden kaçsam da her şeyin çok güzel olacağına inanarak içimdeki çocuksu ruhu besleyip ayakta kalma çabasındayım. Çünkü çocuk olmak; masum olmak…tertemiz düşlere sahip olmak…Gelecek güzellikleri ümit etmek… Özgür olmak… Bencilce sevilmeyi ve almayı bilmek… Belki de sırf bu yüzden, bencilce sevilmek, bencilce almak  ve hep masum kalmak için hiç büyümemecesine çocuk kalmak istiyorum…  

Alıntı