K’adına…

Şimdi ben gidiyorum bu şehirden
Kınasının rengi matem olan hüzünleri as boynuna…
Dilek ağacım yerinden kaldırılmış geçici olarak ve
sana uzanan yollarda hafriyat kamyonları gidip geliyor…
Üzerine beton yığını dökmüşler sevdamızın…
İçinede bolca düşüncesizlik ve duygusuzluk katmışlar…
Bencilliğide üzerine heykel diye dikmişler…

Şimdi sen ağla kadın
Matemlerini kendine sakla
Kimse görmesin güneşin çocuğuna ihanetini…

Yüreğin yanıyor biliyorum
Böyle bir ihanetin ateşi en iyi orada hissedilebilir…
Yakıyorum, yo hayır yanıyorsun… Benle bir ilgisi yok…
Ahh aldın kadın, çok ahh’lar aldın…

Sana son bir cinnetim var

“B e n n a s ı l s a m ö y l e k a l…”

gökay Birkan SUCAKLI