Demem O Ki

Akıp giden hayatı durdurmak mı lazım illa ki biraz yorulduk diye. Ağzım yandı deyip heyecanların önünü kesmek haksızlık değil mi bize verilen bu armağana…

Ben vazgeçmicem ben olmaktan. Yine sabahları son dakikaya kadar kalkmayıp, kahvaltı yapmadan çıkıcam sokaklara. Yolda gördüğüm güzel kıza “çok şekersin” dicem, kibrimi kenara atıp. Metroya yürüyen merdivenlerden inip çıkmıcam, inat değil mi? Hemde koşa koşa çıkıcam merdivenlerden kalbim hızla atsın diye. Güvenpark’ ta oturup bir yandan simit yiyip, sevgilileri izlicem uzaktan. Durum değerlendirmesi yapıcam bunlar evlenir bunlar ayrılır diye Birazda iç geçiricem tabi yalnız geçen günlere Şittt kimse duymasın ama otobüsde uyuyo numarası yapıp yer vermicem büyüklerime, sonra da oturup büyüklere yer vermeme gibi bir sorunum var, nasıl aşıcam diye sorcam kendime….

Açıp bilgisayarımı çalışıcam yorgun düşene kadar, hem çalışıp hem arkadaşlarıma laf yetiştiricem (ikisini ayrı düşünemiyorum zaten ) Yüreğim daraldığında ama bu benim canımı sıkıyor diye ağlıcam hüngür hüngür. Sonrada gülücem “bunu mu takmışım ya ne salakmışım” diye…. Devam edicem okumaya, yazmaya, üretmeye… Eşarbım kıyafetime uyucak yine, bunun altına convers giysem olur mu diye arayıp sorcam Arzuya:) Bütün sezon sonlarını kaçırıcam, zaten takip etmediğim için kaçırdığımın farkında olmıcam. Bütün yeni çıkan filmlere gitme planı yapıp, sonra gidemicem ama bu hiç umrumda olmayacak.

Canım çikolata çektiğinde kendim almayıp babamı arıcam ” sen bana niye çikolata almıyosun” diye, sırf nazlanmak için işte Sonra anneme sarılıp, “anne beni biraz şımartsanadan başlayıp, çok mu çirkinim diye alakasız yerlere bağlıcam muhabbeti

Demem o ki; bu benim hayatım ve ben küçük bir kulübede ekmeği tuza banarım; yeni sevda bulamazsam hayallerimden taç yapar, hayata gülümseyerek bakarım

Kermit